YIRTIK PERDE

Sevgili Akife Teyze,

Canım mektup yazmak istedi. “Sevgili günlük”, “Sevgili mektup”, “Doğmamış çocuğa mektup” yerine sen geldin aklıma. Ölmüş birine mektup daha zevkli olurdu. Çünkü cevap hakkın yok. Unutma ki bu tarafta olan benim hehe..

Akife Teyze.. Ne iyi komşumuzdun sen Akife Teyze. Bayramlarda en büyük banknotu sen verirdin. İlla ki o buruşuk yanaklarından öptürürdün. Şunu belirtmeliyim ki gerçekten çok kötü kokuyordun. “Paşa oğlum” derdin bana.

Ben de yeni ofisimdeyim işte. Karşımda katlı otopark var. Otoparkın içinden deniz manzaramız var. Merkezi yer. Yoldan çok sayıda hatun geçiyor. Burası bir iş hanı. İşhanı çalışanlarıyla plaza çalışanları arasında farklar var. Bunu öğrendim önce. Plaza çalışanları penguen gibi giyiniyor ve toplu halde geziyorlar. Kaybolmamak için belki de. İşhanı çalışanları daha serbest. Ben de uyum sağlamaya çalışıyorum. Ama hala kravat takamıyorum. Kravat bağlama kursuna gitmek istiyorum.

Arasıra bir internet sitesine yazılar yazıyorum. Kendi çapında yazarlık işte (hayır, maaş vermiyorlar). Ego okşayıcı şeyler bunlar. Şefkat, sevgi arsızıyım ben. Geçen yıl kendi çapımızda yönetmendik. Sidney Film Festivali’ne dahi başvurmaya kalkmıştım ilk kısa filmimle. Anlaşılan sen bana o yaşta “paşa oğlum” diyerek epey gazlamışsın. Bütün bunların sorumlusu sensin Akife Teyze.

Sen neler yapıyosun? Sizin evden hatırladığım sadece bir buzdolabı. Kelvinator marka, yeşil ve büyüktü. Bi de Mabel çikolatalarını hatırlıyorum. “Arap bacı seni yiyecek” diye korkuturdun beni, bu da ileriki yıllarda az kalsın ırkçılığa yöneltiyordu. Ah, Akife Teyze ah…

Öldüğünden beri bir ton şey oldu.. Ülke bayağı bir değişti, anlatmakla bitmez. Şunu söyliyim artık bizim körfez kokmuyor, sonra daha da can alıcısı başımızda ne Demirel var, ne de Ecevit. Bir şey daha var. Biz Avrupa Birliğine giriyor gibiyiz. (Gülme!)

Benden şimdilik bu kadar. Oradakilere selam söyle. Buruşuk yanaklarından bir kesik alıyorum.

paşaoğlun