YIRTIK PERDE

- İyi günler, bi vesikalık çektirecektim.
- Tabi, buyrun içeriye alalım sizi.
- Ehem.. kravat var mı?
- Tabi.. Askıda.
- Hanfendi şu kravatı bağlar mısınız? Ben pek bilemiyorum da.
- Peki. Ne için lazımdı vesikalık?
- Noter istedi.
- Şöyle oturun lütfen. Çeneyi biraz kaldıralım. Omuzlar biraz aşağı. Şöyle sağa çevirelim başı.Boyun dik.Rahat.. Kasmayın kendinizi.
- …
- Evet. Tam şuraya odaklanın lütfen. Gülümseyin.
- …
- Gülümseyin. (Pat!)
- …
- Gülümseyin. (Pat!)
- …
- Ama gülümsemiyosunuz. Bi daha çekicem. Gülümseyin.(Pat!)
- Ehem…
- Olacak, olacak. Bi daha lütfen.
- Hehe..
- Olmuyo ama. Bi daha. Sıkmayın kendinizi. (Pat!)
- …
- Beyefendi niye gülümsemiyosunuz? Lütfen! Dişleri göriyim.
- Çizzz..
- (Pat!) Yapmacık duruyo. İçten bi gülümseme.
- Hii..
- Lütfen ama dişleri göriyim.
- Olmuyo hanfendi. “Elleri göriyim” gibi.Napiyim gülemiyorum.
- Yemyeşil bir çayır.. Masmavi bir gökyüzü.. Elma bahçeleri.. (Pat!)
- Hayır. Olmuyo.
- Nasıl gülemezsiniz efendim. Olmaz, ben çekemem bu fotoğrafı. Kariyerime leke sürdürtmem. Foto Cahide hep güleryüzlü fotoğraflar çeker.
- Napiyim hanfendi? Ortam toz duman. Askerliği bi sene daha tecillemişiz.. Sonra..
- Laf ebeliği şeyetmeyelim şimdi beyefendi. Hepimizin sorunları var. Lütfen.. Bakın kaç poz gitti.
- E napacam?
- Bakın şimdi vizöre. Bakın, bakın.
- Baktım.
- Civciv çıkacak, kuş çıkacak.
- Heheh…
- Çok güzel. (Pat!) Çok güzel. (Pat!) Bu kadar işte! Geçmiş olsun.
- Hepimize…

Mas Raptiyelerinin sunduğu “Üzümlü Tuzlu Pamuk” devam edecek…